தீபாவளியில் தொலைந்த ஒரு புன்னகை!
தலைமுறைகளுக்கு இடையே அன்பையும் புரிதலையும் விதைக்கும் ஒரு சிறுகதை
ஒரு தந்தையின் மௌனம்… ஒரு மகனின் புரிதல்… இரு தலைமுறைகளுக்குமான வாழ்க்கைப் பாடம்!
1. கலகலப்பான தாத்தா
அறுபத்து மூன்று வயதான விஸ்வநாதன் ஓய்வறியாத மனிதர்.
தொழிலிலும் சமூக வாழ்க்கையிலும் எவ்வளவு ஈடுபாட்டுடன் இருந்தாலும், வீட்டிற்குள் நுழைந்துவிட்டால் அவர் ஒரு கலகலப்பான மனிதர்.
மனைவி மீனாட்சியைக் கிண்டல் செய்வார். மகனிடம் நகைச்சுவையாகப் பேசுவார். மருமகளிடம் அன்புடன் பழகுவார். பேத்தியுடன் விளையாடும்போது அவருக்கே வயது பத்தாகிவிடும்!
அந்த வீட்டில் சிரிப்புக்குப் பஞ்சமே இல்லை.
ஆனால் ஒரு தீபாவளியன்று மட்டும் அந்தச் சிரிப்பு காணாமல் போனது.
2. எண்ணெய்க் கிண்ணத்தில் இருந்த பாரம்பரியம்
விஸ்வநாதனின் குடும்பத்தில் தீபாவளி என்பது புத்தாடை, பட்டாசு, இனிப்பு மட்டுமல்ல.
தீபாவளிக் காலையில் பெரியவர்கள் சிறியவர்களுக்குத் தலைக்கு எண்ணெய் தேய்த்துவிடுவது தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் வழக்கம்.
அவருடைய தந்தை அவருக்கு எண்ணெய் தேய்த்துவிட்ட நாட்கள் இன்னும் நினைவில் இருந்தன.
அன்று அவர் தந்தையின் கைகளில் இருந்த அன்பை உணர்ந்தார்.
இன்று அதே அன்பைத் தனது மகனுக்கும் பேத்திக்கும் வழங்க விரும்பினார்.
தீபாவளிக்கு முந்தைய நாள் எண்ணெய்க் கிண்ணத்தை எடுத்துவைத்தார். பேத்தி வந்தால் என்ன சொல்லிக் கிண்டல் செய்யலாம் என்றுகூட மனதில் நினைத்துக்கொண்டார்.
“தாத்தா! எண்ணெய் வேண்டாம்!” என்று பேத்தி ஓடுவதையும், அவளைச் சிரித்தபடி அழைப்பதையும் கற்பனை செய்து மகிழ்ந்தார்.
ஆனால் மறுநாள் காலை அவர் எதிர்பார்த்தபடி அமையவில்லை.
3. வராத உறவுகள்
தீபாவளி விடிந்தது.
வீட்டில் விளக்குகள் எரிந்தன. இனிப்புகளின் மணம் பரவியது. மீனாட்சி பண்டிகைக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொண்டிருந்தார்.
விஸ்வநாதனின் கண்கள் அவ்வப்போது வாசலை நோக்கின.
மகன் வரவில்லை.
மருமகள் வரவில்லை.
பேத்தியின் சிரிப்புச் சத்தமும் கேட்கவில்லை.
சில குடும்ப ஏற்பாடுகளால் அவர்கள் மருமகளின் பெற்றோர் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தனர்.
அங்கிருந்து அனைவரும் வருமாறும் அழைப்பு வந்தது. விஸ்வநாதனுக்கு சம்பந்தி வீட்டிற்குச் செல்வதில் ஆட்சேபனை இல்லை. அவர்களும் தங்களுடைய உறவினர்கள்தான்.
ஆனால் ஒரு கேள்வி மட்டும் மனதில் எழுந்தது.
“எங்கள் வீட்டிற்கும் வந்து, பத்து நிமிடமாவது இருந்துவிட்டுச் சென்றிருக்கலாமே!”
அவருக்குக் கோபத்தைவிட ஏமாற்றமே அதிகமாக இருந்தது.
4. பேசாத கோபம்
வழக்கமாகத் தீபாவளியன்று எல்லோருக்கும் முதலில் வாழ்த்து சொல்வது விஸ்வநாதன்தான்.
ஆனால் அன்று அவர் யாருக்கும் வாழ்த்து சொல்லவில்லை.
மீனாட்சி கவனித்தார்.
“என்னங்க, இன்னைக்கு ஏன் இப்படி இருக்கீங்க?”
“ஒன்றுமில்லை!”
“ஒன்றுமில்லைன்னு சொல்றீங்க. ஆனா முகமே சரியில்லையே!”
“நான் என்ன சொல்லணும்? அவர்களாகவே புரிந்துகொள்ள வேண்டாமா?”
மீனாட்சி அமைதியானார்.
பிறகு இருவரும் சம்பந்தி வீட்டிற்குச் சென்றனர்.
அங்கு அனைவரும் வரவேற்றனர். உணவு பரிமாறப்பட்டது. பேத்தி விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்.
ஆனால் வழக்கமான விஸ்வநாதனின் நகைச்சுவை இல்லை.
அவர் யாரிடமும் கடுமையாகப் பேசவில்லை. அதே நேரத்தில் கலகலப்பாகவும் இல்லை.
உணவருந்திவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.
“என் முகத்தைப் பார்த்தாவது என் மனக்குறையைப் புரிந்துகொள்வார்கள்!” என்று நினைத்தார்.
ஆனால் அவர் எதிர்பார்த்த எதிர்வினை யாரிடமிருந்தும் வரவில்லை.
5. மனைவியின் கேள்வி
வீட்டிற்கு வந்ததும் மீனாட்சி கேட்டார்.
“நீங்க ஏன் இப்படி நடந்துகிட்டீங்க? பண்டிகை நாளில் சந்தோஷமாக இருந்திருக்கலாமே!”
விஸ்வநாதன் பதிலளித்தார்.
“எனக்கு அவர்கள் மீது கோபமில்லை. நம்ம வீட்டுப் பழக்கத்தை மறந்துவிட்டார்களே என்பதுதான் வருத்தம்.”
“அதைச் சொல்லியிருக்கலாமே!”
“நான் சொல்லித்தான் புரியணுமா? என் மகனுக்கு என் மனசு தெரியாதா?”
மீனாட்சி சற்று யோசித்துவிட்டுச் சொன்னார்.
“உங்க மனசு உங்களுக்குத் தெரியும். எனக்கும் ஓரளவு தெரியும். ஆனால் எல்லோரும் சொல்லாமலேயே புரிந்துகொள்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியுமா?”
விஸ்வநாதன் அமைதியானார்.
சிறிது நேரம் கழித்து,
“நீ அவனிடம் சொல்லு. அப்பா ஏன் வருத்தப்பட்டார் என்று புரியவை.”
மீனாட்சி சிரித்தார்.
“சொல்கிறேன். ஆனால் நீங்களும் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நம் மகனுக்குத் திருமணமாகிவிட்டது. அவனுக்கு இரண்டு வீடுகளுமே முக்கியம்.”
அந்த வார்த்தைகள் விஸ்வநாதனின் மனதில் பதிந்தன.
6. மகனின் புரிதல்
மறுநாள் மகன் தந்தையிடம் பேசினான்.
“அப்பா, நேற்று நீங்கள் ஏன் அமைதியாக இருந்தீர்கள் என்று எனக்குப் புரிந்துவிட்டது.”
விஸ்வநாதன் அவனைப் பார்த்தார்.
“என்ன புரிந்தது?”
“நாங்கள் காலையில் வீட்டிற்கு வராதது உங்களுக்கு வருத்தமாக இருந்திருக்கிறது. எண்ணெய் தேய்க்கும் நம் குடும்ப வழக்கத்தை நீங்கள் எவ்வளவு முக்கியமாக நினைக்கிறீர்கள் என்பதும் எனக்குத் தெரியும்.”
தந்தையின் முகம் மெதுவாக மலர்ந்தது.
“அவ்வளவுதான்டா! நீங்கள் சம்பந்தி வீட்டிற்குப் போகக்கூடாது என்று நான் சொல்லவில்லை. நம்ம வீட்டுக்கும் வந்திருக்கலாமே என்பதுதான் என் ஆசை.”
மகன் பதிலளித்தான்.
“அடுத்த முறை முன்கூட்டியே பேசித் திட்டமிடுவோம் அப்பா. இரண்டு வீட்டாரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்படி பார்த்துக்கொள்ளலாம்.”
விஸ்வநாதனின் மனக்குறை ஓரளவு மறைந்தது.
ஆனால் இன்னும் ஒரு சிறிய கேள்வி இருந்தது.
“என் மகன் புரிந்துகொண்டான். மற்றவர்கள் ஏன் புரிந்துகொள்ளவில்லை?”
7. பேத்தியின் ஒரு கேள்வி
சில நாட்கள் கழித்து பேத்தி தாத்தாவிடம் வந்தாள்.
“தாத்தா! தீபாவளியன்று ஏன் என்னோட விளையாடல?”
விஸ்வநாதன் சிரித்தார்.
“தாத்தாவுக்குக் கொஞ்சம் கோபம் வந்துடுச்சு!”
“என் மேலயா?”
அந்தக் கேள்வி அவரை ஒரு கணம் திகைக்க வைத்தது.
“இல்லை கண்ணு! உன் மேல எனக்கு எப்படி கோபம் வரும்?”
“அப்போ ஏன் சிரிக்கல?”
அவர் பேத்தியை அருகில் அமர்த்திக்கொண்டார்.
“நீ தீபாவளிக் காலையில் தாத்தா வீட்டிற்கு வருவேன்னு ஆசையா இருந்தேன். உனக்கு எண்ணெய் தேய்த்துவிடணும்னு நினைச்சேன்.”
பேத்தி உடனே கேட்டாள்.
“அதுக்கு நீங்க சொல்லியிருக்கலாமே தாத்தா!”
விஸ்வநாதன் பதில் சொல்லாமல் சிரித்தார்.
ஆறு வயதுக் குழந்தை கேட்ட கேள்விக்கு அறுபத்து மூன்று வயது மனிதரிடம் உடனடியாகப் பதில் இல்லை.
8. ஒரு சிறிய உண்மை
அன்றிரவு விஸ்வநாதன் மனைவியிடம் சொன்னார்.
“மீனாட்சி, நம்ம பேத்தி இன்னைக்கு ஒரு நல்ல கேள்வி கேட்டாள்.”
“என்ன கேட்டாள்?”
“தாத்தா, நீங்க சொல்லியிருக்கலாமேன்னு கேட்டாள்!”
மீனாட்சி சிரித்தார்.
“அதைத்தானே நானும் சொன்னேன்!”
விஸ்வநாதனும் சிரித்தார்.
“நான் காட்டியது உண்மையான கோபம்கூட இல்லை. என் மனக்குறையை அவர்கள் உணர வேண்டும் என்பதற்காகக் காட்டிய பொய்க் கோபம்தான்.”
“அப்படியென்றால்?”
“அந்தக் கோபம் அவர்களுக்கு என் அன்பைப் புரியவைத்ததா, இல்லையா என்பதே தெரியவில்லை!”
மீனாட்சி மெதுவாகச் சொன்னார்.
“அன்பை வெளிப்படுத்துவதற்குக் கோபம் எப்போதும் சரியான மொழியாக இருக்காது.”
அந்த வார்த்தைகள் விஸ்வநாதனைச் சிந்திக்க வைத்தன.
9. இரண்டு தலைமுறைகளின் உண்மை
அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை மகன், மருமகள், பேத்தி அனைவரும் வீட்டிற்கு வந்திருந்தனர்.
வழக்கம்போல் வீடு கலகலப்பாக இருந்தது.
உணவு முடிந்ததும் விஸ்வநாதன் மகனையும் மருமகளையும் அருகில் அழைத்தார்.
“உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”
மருமகள் சற்றுத் தயக்கத்துடன் அமர்ந்தாள்.
“நான் உங்களைக் குறை சொல்ல அழைக்கவில்லை. நம் குடும்பத்தில் ஒரு வழக்கம் இருக்கிறது. தீபாவளியன்று எண்ணெய் தேய்த்துவிடுவது எனக்கு வெறும் சடங்கல்ல. என் அப்பாவின் நினைவு. நான் உங்களுக்கு அளிக்க விரும்பும் அன்பு. அதை நம் பேத்திக்கும் கடத்த வேண்டும் என்பது என் ஆசை.”
மருமகள் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
அவர் தொடர்ந்தார்.
“அதே நேரத்தில் உன் பெற்றோருக்கும் உங்களுடன் பண்டிகையைக் கொண்டாட ஆசை இருக்கும் என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். அவர்களுடைய விருப்பமும் முக்கியம்தான்.”
மருமகள் மெதுவாகப் பேசினாள்.
“மாமா, அந்த எண்ணெய் தேய்க்கும் வழக்கம் உங்களுக்கு இவ்வளவு உணர்வுபூர்வமானது என்று நான் நினைக்கவில்லை. நீங்கள் கோபமாக இருந்ததைக் கவனித்தேன். ஆனால் காரணம் முழுமையாகப் புரியவில்லை.”
விஸ்வநாதன் சிரித்தார்.
“அதுதான் என் தவறு. நான் சொல்லாமலேயே நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.”
மகன் இடையில் சொன்னான்.
“இனிமேல் பண்டிகைக்கு முன்னாலேயே இரண்டு வீட்டிலும் பேசி நேரத்தை முடிவு செய்வோம்.”
மீனாட்சி மகிழ்ச்சியுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
பேத்தி மட்டும் குறுக்கிட்டாள்.
“அடுத்த தீபாவளிக்கு எனக்கு எண்ணெய் தேய்த்துவிடுவீங்களா தாத்தா?”
“கண்டிப்பா!”
“அப்போ நான் ஓடிப்போயிடுவேன்!”
வீடு முழுவதும் சிரிப்பொலி எழுந்தது.
விஸ்வநாதனின் பழைய கலகலப்பு மீண்டும் ஒலித்தது.
10. தொலைந்த புன்னகை திரும்பியது
அன்று இரவு விஸ்வநாதன் தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டார்.
“மனிதர்களின் குணங்களை மாற்றுவது கடினம். ஆனால் அவர்கள் நம்மைப் புரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பை உருவாக்க முடியும்.”
தன் மகனும் மருமகளும் தன்னைப் போலவே சிந்திக்க வேண்டும் என்பது அவசியமில்லை.
அதே நேரத்தில் தன்னுடைய உணர்வுகளைப் புறக்கணிக்கவும் தேவையில்லை.
அன்புடன் சொல்லலாம்.
பொறுமையாகக் கேட்கலாம்.
மற்றவர்களின் சூழ்நிலையையும் புரிந்துகொள்ளலாம்.
குடும்பப் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாக்கலாம்.
ஆனால் அதற்காகக் குடும்ப மகிழ்ச்சியை இழக்க வேண்டியதில்லை.
அடுத்த தீபாவளிக்கு இன்னும் ஓராண்டு இருந்தது.
ஆனால் விஸ்வநாதனின் மனதில் அன்றே ஒரு புதிய தீபம் ஏற்றப்பட்டிருந்தது.
அது புரிதல் என்னும் தீபம்.
—
இக்கதை இளைய தலைமுறைக்குச் சொல்லும் செய்தி
பெற்றோர்கள் வயதாகும்போது அவர்களுடைய தேவைகள் அனைத்தும் பொருள் சார்ந்தவையாக இருப்பதில்லை.
அவர்களுடைய பிறந்தநாள், திருமணநாள், பண்டிகை நாட்களில் பிள்ளைகள் நேரில் வந்து வாழ்த்துவது, அவர்களுடன் சிறிது நேரம் செலவிடுவது, குடும்பப் பாரம்பரியங்களில் பங்கேற்பது ஆகியவை அவர்களுக்கு மிகுந்த மனநிறைவை அளிக்கலாம்.
பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்புகளை எல்லா நேரங்களிலும் நிறைவேற்ற முடியாமல் போகலாம். ஆனால் அவர்களின் உணர்வுகளை அறிந்து, முன்கூட்டியே பேசித் திட்டமிட முடியும்.
திருமணத்திற்குப் பிறகு கணவன், மனைவி இருவருடைய பெற்றோர்களும் மரியாதைக்கும் அன்பிற்கும் உரியவர்கள். இரு குடும்பங்களின் விருப்பங்களையும் சமநிலைப்படுத்துவதே முதிர்ச்சியான அணுகுமுறை.
இக்கதை மூத்த தலைமுறைக்குச் சொல்லும் செய்தி
வயது, அனுபவம், பெற்றோர் என்ற நிலை ஆகியவை மரியாதைக்குரியவை. ஆனால் அவை மற்றவர்கள் நம் மனதில் இருப்பதைச் சொல்லாமலேயே அறிந்துகொள்ள முடியும் என்பதற்கு உத்தரவாதமல்ல.
மனக்குறைகளை மௌனமாகவோ கோபமாகவோ வெளிப்படுத்துவதைவிட, அன்புடன் நேரடியாகச் சொல்வது சிறந்தது.
குடும்பப் பாரம்பரியங்களை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் அவர்களின் வாழ்க்கைச் சூழல், பொறுப்புகள், சுதந்திரம் ஆகியவற்றையும் மதிக்க வேண்டும்.
பிள்ளைகள் நம்மை நேசிக்கிறார்களா என்பதை அவர்கள் ஒவ்வொரு எதிர்பார்ப்பையும் நிறைவேற்றுகிறார்களா என்பதைக் கொண்டு மட்டும் அளவிடக் கூடாது.
கதையின் மையக்கருத்து
பெரியவர்களுக்கு மரியாதை தேவை. சிறியவர்களுக்குச் சுதந்திரம் தேவை. இருவருக்கும் அன்பும் புரிதலும் தேவை.
பாரம்பரியம் என்பது அடுத்த தலைமுறைக்குக் கட்டாயமாகச் சுமத்த வேண்டிய சுமையல்ல; அன்புடன் வழங்க வேண்டிய குடும்பச் செல்வம்.
பெற்றோர்கள் தங்கள் எதிர்பார்ப்புகளை வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டும். பிள்ளைகள் அந்த எதிர்பார்ப்புகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டும்.
இறுதி வரிகள்
புத்தாடைகள் பழையதாகலாம்.
பண்டிகை இனிப்புகள் தீர்ந்துபோகலாம்.
விளக்குகள் அணைந்துபோகலாம்.
ஆனால் ஒரு தந்தையின் அன்பும், ஒரு தாயின் பாசமும், ஒரு குடும்பத்தின் இனிய நினைவுகளும் தலைமுறைகளைத் தாண்டி வாழக்கூடியவை.
பண்டிகையின் உண்மையான ஒளி விளக்குகளில் மட்டுமல்ல; ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளும் உள்ளங்களில்தான் இருக்கிறது.
—
குடும்ப உறவுகள், மூத்தோர் எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் தலைமுறைகளுக்கிடையேயான புரிதல் பற்றிய சமூக விழிப்புணர்வுச் சிறுகதை.
உண்மை வாழ்க்கை அனுபவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பாத்திரங்களும் உரையாடல்களும் இலக்கிய வடிவில் கற்பனையாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
